Dag Rens,

interessant: Je stelt dat je hebt gemeten. Wat heb je gemeten, hoe? 
Ook, je stelt dat je model daarmee is geverifieerd. Dan heb je dus een model, in de vorm van een computerprogramma dat die bewegingen correct beschrijft? 

Of we daarmee veel gaan opschieten voor de krachten op je product vraag ik me af. Ik stel me dansende kattenbrokjes op een trilplaat voor, en zie dan een grote chaos voor me. Ik durf wel bijna te stellen dat een kattenbrokje dat heel die trilgoot afloopt in de duizend(en) duwtjes gaat krijgen, maar dat geen van die duwtjes gelijk zal zijn aan een eerder duwtje. Bijvoorbeeld omdat, zoals je zelf al vraagt, "Speelt het loskomen (moment waarop de normale kracht nul wordt) een rol..//.. ? " De vraag stellen is haar beantwoorden zeggen ze dan wel eens. Stel je voor dat jij op een wip zit die op een neer wordt bewogen en jij gooit een loden kogel steeds maar op willekeurige momenten omhoog om hem ook weer op te vangen. Afhankelijk van het moment van gooien en opvangen in die op en neer beweging, verwacht je meer of minder kracht nodig te hebben? 

Ook omdat die veronderstelde kattenbrokjes op en boven de band vaak tegen elkaar zullen botsen wordt het nóg complexer. 

Maar, als je dan toch aan het meten bent: zet heel je goot eens op een weegschaal en laat er dat voer eens overheen lopen. Al die kleine chaotische krachtjes samen moeten vast wel uitmiddelen. 

Groet, Jan

Dag Rens

Ik weet hier weinig van, maar het doet me denken aan Chladni-patronen waar zandkorrels wegspringen van de plekken met grote vertikale versnelling. Als bij het bovenste wendpunt de versnelling groter is dan g, komt de korrel los van de plaat.

Hier weet ik niet of die massa van de vulling de versnelling van de goot gaat beïnvloeden of dat die mechanisch vast ligt.

Granulaire materialen kunnen onverwachte collectieve verschijnselen gaan vertonen. Er wordt wel wat natuurkundig onderzoek naar gedaan, maar dit lijkt me vooral iets dat in de procestechniek ligt.